Zaopatrzenie skóry w surowce

Obserwacja przebiegu gojenia się ran, również tych spowodowanych kontrolowaną ingerencją lasera czy złuszczania chemicznego, uczy, że do wytwarzania kolagenu i elastyny niezbędne są niektóre surowce. Należy tu wymienić na przykład witaminy A, B i C, cynk i miedź. Te substancje odżywcze znajdują się w większości naszego pożywienia, niemniej suplementy zapewnią ich dostateczny zasób.

Dzięki badaniom przeprowadzanym na zwierzętach wiemy, że inne składniki pokarmowe także zwiększają wydajność procesu gojenia się ran. Szczególnie skuteczne są tu, na przykład, aminokwasy będące podstawową częścią składową białek w tkance łącznej. Panuje przeko­nanie, że siarczan glukozaminy również wzmaga produkcję tkanki łącznej, powstrzymując niszczące ją enzymy. Ma on też pewne działa­nie przeciwzapalne.

W całym ciele tkanka łączna dosłownie łączy tkanki ze sobą. Stawy i ścięgna to tkanka łączna. Włókna mięśniowe to tkanka łączna. I oczy­wiście skóra właściwa jest tkanką łączną. Chociaż kształt i forma tkan­ki łącznej różni się w zależności od jej położenia i funkcji, to zawsze zawiera ona kolagen i elastynę, fibroblasty oraz międzykomórkową substancję podstawną, która je otacza. Jak wspominałem wcześniej, można spojrzeć na skórę właściwą, jak na wypełnienie ścian zbudowa­nych techniką szachulcową: źdźbła słomy to kolagen i elastyna, a gli­na wiążąca wszystko ze sobą to substancja podstawna, która składa się głównie z wody.

Badania nad funkcjami i rozwojem tkanki łącznej w danym miejscu dostarczają istotnych wskazówek także w zakresie tego, co wpływa na jej odbudowę i utrzymanie w innym rejonie. Kiedy zacząłem rozwijać pojęcie, które nazywam Wewnętrzną Pielęgnacją Skóry (Internal Skin Care), badając podstawowe części składowe skóry oraz surowce po­trzebne fibroblastom w skórze właściwej, odkryłem, że część z najbar­dziej fascynujących odkryć związana była z tkanką łączną chrząstek stawowych. Chrząstka, podobnie jak skóra, składa się głównie z wody. Wielu ludzi, którzy mają kłopoty ze stawami z powodu uszkodzeń chrząstek, takie jak artretyzm, przyjmują suplementy glukozaminy, przynoszące im ulgę w bólu. Glukozamina to podstawowy składnik tkanki łącznej. Jest wytwarzana przez organizm i ma udział w wytwa­rzaniu glikozaminoglikanów (GAG), które, jak się okazuje, w obfitości znajdujemy w chrząstkach i skórze.

Doświadczenia z gojeniem się ran dostarczyły kolejnych dowodów na sprawdzanie się Zasady Wody. Z badań wynika, że glukozamina po­budza fibroblasty do produkcji kwasu hialuronowego, który jest w GAG główną cząsteczką wiążącą wodę. W istocie, ostatnie badania wykazały, że kiedy glukozamina jest przyjmowana doustnie w pierw­szych dniach po operacji, rana goi się szybciej i pozostawia mniej blizn. Chondroityna jest kolejną substancją w glikozaminoglikanach. O chondroitynie wiadomo znacznie mniej, ale uważa się, że powstrzy­muje niszczycielskie enzymy.

Jeszcze kilka lat temu badania nad skutkiem uszkodzeń glukozami­ny i chrząstek u ludzi cierpiących na artretyzm były ze sobą sprzecz­ne. Jedne potwierdzały poprawę u pacjentów, inne nie. Stawiano tak­że pytania, czy glukozamina i chondroityna mogą rzeczywiście być wchłaniane przez organizm. Ostatnio naukowcy kanadyjscy zakoń­czyli trzyletnie badania na pacjentach z zapaleniem stawu kolanowe­go. Połowa przyjmowała glukozaminę codziennie przez trzy lata, pod­czas gdy drugiej połowie podawano placebo, naturalnie żaden z ochotników nie wiedział, w której znajduje się grupie. Naukowcy opublikowali swoje zaskakujące wnioski w prestiżowym czasopiśmie medycznym „Lancet”. U stu sześciu osób przyjmujących placebo od­notowano postępy choroby. Objawy nieznacznie się pogarszały. Zdję­cia rentgenowskie kolan wykazały, że przestrzeń stawowa między dwiema kośćmi nogi uległa zmniejszeniu. Natomiast ci, którym poda­wano glukozaminę, mieli niewielki, jeśli w ogóle, rozwój ubytku prze­strzeni stawowej, a dwadzieścia – dwadzieścia pięć procent tej grupy odczuwało mniejszy ból.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.